Erant qui magonem cum classe ea copiisque omissa italia in hispaniam averterent, cum sardiniae recipiendae repentina spes adfulsit: paruum ibi exercitum romanum esse; veterem praetorem inde a· cornelium provinciae peritum decedere, nouum exspectari; ad hoc fessos iam animos sardorum esse diuturnitate imperii romani, et proximo iis anno acerbe atque auare imperatum; graui tributo et conlatione iniqua frumenti pressos; nihil deesse aliud quam auctorem ad quem deficerent.